zandkorrels

zandkorrels

Lezen, schrijven, observeren.

Ik wil zandkorrels, steentjes en rotsblokken taal rondstrooien.

STERREN

korrelsGeplaatst door José za, april 21, 2018 19:11:58

Er is al veel over gezegd en geschreven, maar toch wil ik het ook nog even hebben over het Boekenweekgeschenk van Griet Op de Beeck. 'Geen propaganda voor het Nederlandse boek' schreef Arjan Peters over Gezien de feiten. Hij gaf het één ster. In Vlaanderen reikten sommige boekhandelaren een ander boek uit, omdat ze het Geschenk te slecht vonden. Ik vond dat vreemd en ook belerend, want mogen lezers alsjeblieft zelf beoordelen wat ze van een boek vinden? Met deze gedachte toog ik naar de boekwinkel. Ik schafte Mythos van Stephen Fry aan (wat een college gaf hij bij Van Dis!), kocht ook het Boekenweekessay van Jan Terlouw (bekende kost wat nader geduid) en kreeg het boek van Griet cadeau. Het duurde even voor ik eraan begon, omdat ik nog verdiept was in De levens van Jan Six van Geert Mak. Dat is een zodanig meesterwerk dat ik bijna niet aan het Boekenweekgeschenk durfde te beginnen. Maar ik pakte het moedig op en las het in een avond uit.


Zo slecht als de recensenten vond ik het niet, wat niet wil zeggen dat ik Gezien de feiten geslaagd vind. De aardig neergezette karakters maken geen ontwikkeling door, de plot is voorspelbaar en er staan een aantal tenenkrommende driestuiverromanzinnen in het boek, bijvoorbeeld 'haar zuchten vervluchtigde in de lucht' (p.39). Ik streepte echter ook een paar mij aansprekende zaken aan, zoals: 'Zij had het nooit begrepen, dat er op je waardigheid bewaren voor sommigen blijkbaar een houdbaarheidsdatum zat' (p.21), dit over het zaniken van ouderen over hun en andermans fysieke ongemakjes. Griet Op de Beeck berijdt in Gezien de feiten haar bekende stokpaardje: 'kies voor jezelf en plezier niet aldoor anderen!' Zo schrijft ze op pagina 91: 'Misschien is bovenal zorgen voor anderen een manier om geen verantwoordelijkheid te moeten nemen voor jezelf.' De oudere vrouwelijke hoofdpersoon kiest uiteindelijk wel voor zichzelf, maar heeft het er moeilijk mee dat ze tegen de wensen van haar (volwassen) dochter ingaat. Ik vermoed dat vooral vrouwelijke lezers dit herkennen. Wie weet ligt hier mede de oorzaak van de negatieve toon die het voornamelijk mannelijke recensielegertje aansloeg. Maar om het boek dan géén of slechts één ster te geven... ik zeg: twee!


En toen begon ik aan Mythos. Dat is heel andere kost van een heel ander niveau! Ik heb het nog lang niet uit, maar geef het nu al minimaal acht sterren.



LUP

korrelsGeplaatst door José do, april 05, 2018 16:35:59

Ik heb om meerdere redenen een hekel aan wolven. Reden 1: ik heb Lupus en al kunnen wolven daar niets aan doen, toch neem ik het die dieren kwalijk. 2: dat met Roodkapje's grootmoeder was een rotstreek. 3: ik ben bang voor herdershonden en andere niet aaibare honden en daar lijkt een wolf erg op. 4: ik houd van schapen en daar houden wolven helaas ook van. 5: ik vrees dat er binnenkort mensen worden aangevallen door een wolf.

Voorlopig houdt Lup het op schapen. Sommige mensen noemen dit de natuur die haar gang gaat. Ik hoor niet bij die sommigen. Schapen zijn weerloze dieren, die er niet om vragen door mensen gehouden te worden, laat staan ten prooi te vallen aan wolven. Ze dragen hun lot met verve -vaak letterlijk-, ze houden de heide in stand en ze leveren wol. Ze baren ook lammetjes, waar (menselijke) liefhebbers op verschillende manieren van smullen. Wolven smullen amper van schapen en lammetjes. Ze bijten de dieren de strot door en laten ze vervolgens voor oud vuil liggen. Dit mag dan de natuur van de wolf zijn, maar ik begrijp niet dat voornoemde sommigen er romantisch over doen. Zij zijn blij dat de wolf terug is in Nederland. Maar hij was toch niet voor niets weg? Er is gewoon geen plek meer voor hem. De engerds lopen zelfs door dorpen te wandelen. Je zult er maar een tegenkomen! Vandaag of morgen valt zo'n griezel een kind aan! Ik ben tegen grenzen, maar wat betreft de wolf zeg ik: "Grenzen dicht!" Helaas zal hij zich van een grenspaal niets aantrekken. Ik ben geen groot voorstander van het doden van dieren, maar wat betreft wolven is afschieten wellicht het enige dat er op zit. Leuk is anders, maar we schieten ook herten, zwijnen en grote grazers af, om over kleinere dieren maar te zwijgen, dus waarom moeilijk doen over het doden van wolven? Ik vind dit een mooie taak voor onze koninklijke familie. Die luitjes jagen graag. Dat doen ze nu heel gemakzuchtig in hun eigen bossen op wild dat van tevoren gevoerd is. Ze zullen de jacht op wolven een veel grotere uitdaging vinden. En passant doen ze dan ook eens iets nuttigs voor de samenleving. Ik vind het een reuze goed idee!







POSTUUM

korrelsGeplaatst door José di, maart 20, 2018 18:24:31

Afgelopen vrijdag (16 maart 2018) overleed de dichter F. Starik. Naast 'gewoon' dichter was hij in Amsterdam een tijdje stadsdichter en in diezelfde stad sinds 2002 coördinator van Stichting De Eenzame Uitvaart, een groep dichters die bij uitvaarten van eenzaam gestorvenen gedichten schrijft en voordraagt. Hij was bij alle (honderden) uitvaarten aanwezig samen met de uitvaartleider, de ambtenaar van de gemeente, de beheerder van de begraafplaats, de dragers en de 'dichter van dienst'. F. Starik zag het project als een gebaar van liefde aan mensen die tijdens hun leven (althans tijdens het laatste deel ervan) onopgemerkt waren gebleven. Hij vond een flink aantal dichters bereid bij te dragen aan dit liefdevolle werk. Onder hen Maria Barnas, Judith Herzberg, Simon Vinkenoog en de recent overleden dichters Wim Brands en Menno Wigman.

Een dag na het overlijden van F. Starik werd bekend dat aan zijn goede vriend en collega-dichter Menno Wigman postuum de Ida Gerhardt Poëzieprijs is toegekend. Hij kreeg de prijs voor Slordig met geluk, volgens de jury zijn beste bundel ooit, zijn zwanenzang. Het prijzengeld van 1500 euro wordt in overleg met Wigmans nabestaanden besteed aan een dit najaar te verschijnen uitgave van de gedichten die hij schreef voor Stichting De Eenzame Uitvaart. Ik neem aan dat ook het in Slordig met geluk staande Aarde, wees niet streng er in komt. Menno Wigman sprak dit gedicht uit op 23 april 2012 bij de 144ste eenzame uitvaart. De eerste strofe gaat aldus: Aarde, hier komt een eerzaam lichaam aan / waarin een koninklijke zon is opgegaan. / Achter de ogen scheen een zomermaand, / het middenrif liep vol zacht avondlicht / en bij de hartstreek rees een tovermaan. De slotregels luiden: (...) Aarde, wees niet streng / voor deze man die honderd sleutels had, / nu zonder reiskompas een pad aftast / en hier zijn eerste nacht doorbrengt.







VERKEERSBOETE

korrelsGeplaatst door José vr, maart 09, 2018 17:20:35

Ik kreeg een mail van het Centraal Justitieel Incassobureau van het Ministerie van Justitie en Veiligheid. Men meldde mij dat er zeer binnenkort beslag wordt gelegd op mijn bankrekeningen, tenzij ik op tijd de openstaande boete van €229,00 betaal. Ik, onverlaat, had volgens hen twee schriftelijke betalingsverzoeken naast me neergelegd. De boete, zo ging de mail verder, was mij opgelegd wegens te hard rijden op een autosnelweg. Op een plek waar je maximaal 100 km per uur mag rijden, reed ik op 2 september vorig jaar 119 km. Ik keek er van op. Tot nu toe heb ik met mijn scootmobiel nog nooit op een snelweg gereden. Om niet onderkoeld te raken rijd ik ook zelden harder dan 14 km per uur. Slechts tijdens een hittegolf wil ik wel eens met 19 km per uur rondscheuren. Maar 119? Dacht het niet, CJIB! En deze onzin dan ook nog melden in een mail met drie taalfouten erin... ik ben gekke Henkie niet! Ik verwijderde de mail nadat ik eerst afzender en domein had geblokkeerd. Daarna werd ik kwaad. Want wat nou als je een beetje slome dag hebt als je zo'n mail ontvangt? Wat nou als je dan op een link of bijlage klikt? Wat nou als je je herinnert dat je op 2 september écht te snel reed op een snelweg? Wat nou als je van dit soort mails angstig wordt? Ik werd steeds kwader en vroeg me af hoe deze criminelen aan mijn mailadres kwamen, hoe vaak ze op deze manier toeslaan en hoe dikwijls ze succes hebben. Op de site van het CJIB las ik daar meer over. Ik begreep dat dit soort mails veel worden ontvangen. Het CJIB laat weten zelf NOOIT mails te sturen. Het Bureau vraagt iedereen die een nepmail ontvangt, deze aan hen door te sturen. Zij doen van elke mail aangifte. Mensen die een bedrag betaald hebben aan de criminelen, wordt aangeraden zelf aangifte te doen. Verder geven ze tips hoe je je computer (en jezelf) kunt beschermen tegen cybergevaren.

https://www.cjib.nl/nieuws/mail-van-het-cjib-ontvangen-over-niet-betaalde-bedragen-deze-vals

Door deze nepmail realiseerde ik me dat ik nog nooit werkelijk een verkeersboete heb gehad. Dat zal ook niet meer gebeuren, vermoed ik. Met een scootmobiel loop je niet veel kans op een bekeuring. Bijna alles is toegestaan. Wil je op een trottoir rijden? Prima! Liever op een wandel- of fietspad of op straat? Ga je gang! In een winkel, ziekenhuis, museum*? Ook goed! Overvaren met een pontje? Mag ook! Misschien moet ik eens 's avonds zonder licht gaan scooten. Zal je net zien dat er dan nergens een agent te bekennen is of dat ik een diender tref die me alleen een waarschuwing geeft...

*enkele uitgezonderd





ME TOO

korrelsGeplaatst door José zo, februari 25, 2018 17:22:42

Me too

Dit is geen blog over een #metoo-achtig iets dat mij is aangedaan. Nee, hij gaat over fout gedrag mijnerzijds. Ik bewonder namelijk het werk van foute mannen. Wat bijvoorbeeld te denken van mijn bewondering voor de creaties van Hans Andreus, Pyke Koch, Woody Allen, Lucebert? Hun foute handelingen en keuzes keur ik af, maar hun werk blijf ik mooi vinden. Daarentegen ben ik meedogenloos als het om J.P. Coen en soortgelijke schurken gaat: weg met alle beelden, straatnaamborden en schilderijen die hen eren! Ik meet duidelijk met twee maten. Misschien zelfs met drie, want ik voel me sinds kort wat ongemakkelijk met mijn lidmaatschap van Oxfam Novib. Het opzeggen ervan en daardoor kwetsbare mensen in de steek laten is nogal wat, maar het gedrag van sommige Oxfam medewerkers is veel meer dan 'nogal wat'. Vooralsnog blijf ik lid.

Laat ik eindigen met Lucebert. Onlangs bleek dat hij een korte periode van zijn leven erg fout was. Remco Campert was geschokt over het oorlogsverleden van zijn goede vriend. Hij blijft diens werk en vriendschap echter koesteren. Ik blijf dat met het werk van Lucebert ook doen, al is het maar om het prachtige VISSER VAN MA YUAN:

onder wolken vogels varen

onder golven vliegen vissen

maar daartussen rust de visser

golven worden hoge wolken

wolken worden hoge golven

maar intussen rust de visser


Het gedicht van Lucebert is uit 1953. De Chinese hofschilder Ma Yuan leefde van 1160-1225



RECHTBANK

korrelsGeplaatst door José do, februari 08, 2018 13:02:25

Welke rechtbank durft het aan een fikse straf op te leggen aan iemand die zo maf is om voor de lol een raket af te schieten en daarmee meteen een auto de ruimte in te gooien? Een auto! Die naar verwachting honderden miljoenen jaren om de zon zal zweven! Honderden miljoenen jaren! In de ruimte horen planeten, zonnen, manen en sterren. Aardbewoners en hun troep hebben er niets te zoeken. Ik vind alle ruimtevaart geldverslindende onzin, maar deze vaart in de ruimte is helemaal van de gekke. Wat kost dat wel niet? Kan zo'n miljonair zijn geld niet beter besteden? Bijvoorbeeld aan het oplossen van de honger in de wereld? Dat doet alsof de aarde hem lief is en ontwerpt daarom een milieuvriendelijke auto...jaja, allemaal alleen ter eer, glorie en fortuingroei van mister Elon Musk himself! Als ik een rechter was en hij verscheen voor mij, dan wist ik het wel: schuldig aan belediging en vervuiling van het universum; veroordeling tot afstaan van zijn hele kapitaal aan het Wereldvoedselprogramma van de Verenigde Naties, alwaar hij zelf ook te werk wordt gesteld. Die milieuvriendelijke auto's laten we dan wel door een fatsoenlijker mens ontwikkelen.



GO WITH THE FLOW

korrelsGeplaatst door José wo, januari 31, 2018 13:06:31

Ik ga nog even verder over de 'Biografie van de Rijn' van Martin Hendriksma. In mijn vorige blog had ik het over bekende en minder bekende mensen die zich door de eeuwen heen langs de Rijn vestigden. Onder de bekenden waren veel kunstenaars. Zij werden aangetrokken door het fraaie landschap. Zo streek de Nederlandse kunstschilder Barend Cornelis Koekkoek neer in Kleef. Hij verwierf van daaruit faam en de erbij horende rijkdom, wat resulteerde in een riante schilderstoren (nu een vrijplaats voor jonge kunstenaars) en een al even riant woonhuis (het tegenwoordige 'Städtisches Museum Haus Koekkoek').

Hendriksma schrijft dat Koekkoek het leven zag als een menselijke rivier: "...dan vrolijk en glansrijk, als de zon van voorspoed en geluk ons toelacht; dan droevig en somber, als de levensdagen door onweerswolken worden beschaduwd. Even als deze stroom, aan eene natuurwet gehoorzamende, van zijnen oorsprong naar den oceaan wordt gedreven, zoo snellen ook wij reeds bij onze geboorte, den grafkuil tegemoet." Ik vind dat een prachtige metafoor. Ook mooi is wat een visserszoon elders in het boek zegt: "In het leven kun je geen anker uitgooien, de tijd tikt door. Zo is het ook met de rivier..." Beide citaten verwoorden wat ik ervaar als ik langs een rivier dwaal: het rustgevende gevoel dat alles gaat zoals het nu eenmaal gaat en dat je daar maar het best vrede mee kunt hebben, dat je je mee moet laten voeren op de stroom van je leven. In hedendaags Nederlands heet dat geloof ik go with the flow.





EEN REISJE LANGS DE RIJN

korrelsGeplaatst door José wo, januari 24, 2018 13:25:45

Van de kerstvrouw kreeg ik 'De Rijn, biografie van een rivier' van Martin Hendriksma cadeau. Wat heb ik genoten van dit boek! Ik kom van vaderskant uit een schippersfamilie en ben zodoende behept met het rivierenvirus, wat inhoudt dat ik in de nabijheid van een rivier MOET wonen en graag over dijken zwerf. Omdat mijn vader het zijn kinderen niet wilde aandoen in een internaat op te groeien, is hij na zijn huwelijk aan de wal gebleven. Dat zijn schip aan het eind van WO II een voltreffer had gekregen, maakte zijn besluit ongetwijfeld makkelijker. Leuker werk dan dat op een rijnaak heeft hij nooit kunnen vinden. Het aardigst vond hij zijn laatste baan, die van veerman op de pont tussen Loo en Huissen. Op de Rijn dus. Het was voor dat werk van belang om op de hoogte te zijn van de waterstanden stroomopwaarts. Deze "waterhoogten van hedenmorgen" werden destijds (jaren '60 en '70) dagelijks iets na 9 uur op de radio voorgelezen, beginnend met "Konstanz" en eindigend met "Grave beneden de sluis". Mijn vader hield de waterstanden nauwkeurig in een schriftje bij. Als hij vroege dienst had, deed mijn moeder het en in de schoolvakanties nam ik het klusje voor mijn rekening. Ik vond het een leuk werkje. In gedachten voer ik de Rijn af. Verder dan Westervoort ("IJsselkop") hoefde ik overigens niet te gaan. Wat er daarna met het water gebeurde, was voor ons niet van belang. Tegenwoordig zijn de waterhoogten via teletekst en internet te raadplegen. Dat is makkelijk, maar erg romantisch is het niet. Zoals 'Trouw' in 1996 schreef: Er is ons poëzie ontnomen. Gelukkig hebben we nog het gedicht ´Radiobericht´ van Ida Gerhardt.

https://www.trouw.nl/home/waterstand~ad67eccd/

Door Martin Hendriksma voer ik andermaal de Rijn af. Zijn boek is, zoals het een biografie betaamt, heel veelzijdig. De 380 pagina's boeien van begin tot eind. Hij vertelt over bekende en minder bekende mensen die zich door de eeuwen heen langs de Rijn hebben gevestigd en er al dan niet hun broodwinning hadden en hij beschrijft de historie van de rivier, zowel vanuit natuurlijk als vanuit politiek oogpunt bezien. Hij belicht ook het verband tussen die twee: behalve dat er nogal eens grensconflicten waren tussen Frankrijk en Duitsland, zijn er tussen alle Rijnlanden de nodige strubbelingen geweest om de rivier en haar oevers schoon, veilig en bevaarbaar te krijgen en te houden. Uiteraard komen ook de schippers en riviervissers uitvoerig aan de orde. Dat het schippersleven in de vorige eeuw geen makkelijk leven was wist ik al, maar door de verhalen en interviews in dit boek, werd dat me eens te meer duidelijk. Ik kreeg nog meer bewondering voor het doorzettingsvermogen van mijn vader en zijn ouders.

Mijn vader aan het werk op de pont van het Looveer, circa 1970



Volgende »