zandkorrels

zandkorrels

Lezen, schrijven, observeren.

Ik wil zandkorrels, steentjes en rotsblokken taal rondstrooien.

EEN REISJE LANGS DE RIJN

korrelsGeplaatst door José wo, januari 24, 2018 13:25:45

Van de kerstvrouw kreeg ik 'De Rijn, biografie van een rivier' van Martin Hendriksma cadeau. Wat heb ik genoten van dit boek! Ik kom van vaderskant uit een schippersfamilie en ben zodoende behept met het rivierenvirus, wat inhoudt dat ik in de nabijheid van een rivier MOET wonen en graag over dijken zwerf. Omdat mijn vader het zijn kinderen niet wilde aandoen in een internaat op te groeien, is hij na zijn huwelijk aan de wal gebleven. Dat zijn schip aan het eind van WO II een voltreffer had gekregen, maakte zijn besluit ongetwijfeld makkelijker. Leuker werk dan dat op een rijnaak heeft hij nooit kunnen vinden. Het aardigst vond hij zijn laatste baan, die van veerman op de pont tussen Loo en Huissen. Op de Rijn dus. Het was voor dat werk van belang om op de hoogte te zijn van de waterstanden stroomopwaarts. Deze "waterhoogten van hedenmorgen" werden destijds (jaren '60 en '70) dagelijks iets na 9 uur op de radio voorgelezen, beginnend met "Konstanz" en eindigend met "Grave beneden de sluis". Mijn vader hield de waterstanden nauwkeurig in een schriftje bij. Als hij vroege dienst had, deed mijn moeder het en in de schoolvakanties nam ik het klusje voor mijn rekening. Ik vond het een leuk werkje. In gedachten voer ik de Rijn af. Verder dan Westervoort ("IJsselkop") hoefde ik overigens niet te gaan. Wat er daarna met het water gebeurde, was voor ons niet van belang. Tegenwoordig zijn de waterhoogten via teletekst en internet te raadplegen. Dat is makkelijk, maar erg romantisch is het niet. Zoals 'Trouw' in 1996 schreef: Er is ons poëzie ontnomen. Gelukkig hebben we nog het gedicht ´Radiobericht´ van Ida Gerhardt.

https://www.trouw.nl/home/waterstand~ad67eccd/

Door Martin Hendriksma voer ik andermaal de Rijn af. Zijn boek is, zoals het een biografie betaamt, heel veelzijdig. De 380 pagina's boeien van begin tot eind. Hij vertelt over bekende en minder bekende mensen die zich door de eeuwen heen langs de Rijn hebben gevestigd en er al dan niet hun broodwinning hadden en hij beschrijft de historie van de rivier, zowel vanuit natuurlijk als vanuit politiek oogpunt bezien. Hij belicht ook het verband tussen die twee: behalve dat er nogal eens grensconflicten waren tussen Frankrijk en Duitsland, zijn er tussen alle Rijnlanden de nodige strubbelingen geweest om de rivier en haar oevers schoon, veilig en bevaarbaar te krijgen en te houden. Uiteraard komen ook de schippers en riviervissers uitvoerig aan de orde. Dat het schippersleven in de vorige eeuw geen makkelijk leven was wist ik al, maar door de verhalen en interviews in dit boek, werd dat me eens te meer duidelijk. Ik kreeg nog meer bewondering voor het doorzettingsvermogen van mijn vader en zijn ouders.

Mijn vader aan het werk op de pont van het Looveer, circa 1970



EEN BIJZONDER TAPIJT

korrelsGeplaatst door José zo, januari 07, 2018 17:33:16

De twaalfjarige Brilka zal het achtste leven moeten gaan leiden.

Van de titel van dit blog en van bovenstaande zin zal niemand kaas kunnen maken. Behalve dan de kaasmakers die net als ik Het achtste leven (voor Brilka) van Nino Haratischwili gelezen hebben. Ik heb dit boek vorig jaar zelfs twee keer gelezen. Ergens in oktober schreef ik er een blog over, maar kort voordat ik het wilde plaatsen ging er iets mis. Neem van me aan dat het niet meevalt dit boek samen te vatten en te duiden. Ik heb flink zitten zwoegen op de tekst, vond dat het me goed gelukt was, wilde nog even wat puntjes op i's zetten en deed toen iets rampzaligs met mijn nogal oenige vingers. Ik raakte waarschijnlijk een toetsencombinatie aan die niet handig was (doe ik vaker) en waardoor slechts de titel en de laatste zin van de tekst bleven staan. Zelfs in de prullenbak en andere pc-afvalbakken was mijn verhaal niet meer te vinden. Inmiddels zit het niet meer helder genoeg in mijn hoofd om het te reproduceren. Tóch wil ik iedereen op dit boek van Nino Haratischwili attenderen. Ik citeer daarom een stukje uit De Volkskrant van december j.l.:

Er is enige moed voor nodig om te beginnen aan een roman van 1269 pagina's, maar wie die moed kan opbrengen, wordt rijkelijk beloond. 'Het achtste leven (voor Brilka)' is een fascinerend boek dat je tot de laatste bladzijde ademloos leest. De nog jonge Duits-Georgische schrijfster Nino Haratischwili vertelt de geschiedenis van twee families, waarin zich de geschiedenis van Georgië weerspiegelt.

Tja, beste VK: een echte lezer schrikt NIET terug voor een dik boek en leest het zelfs twee keer. In mijn geval drie keer, want ik ben van plan het nóg een keer te lezen. Daar vraagt dit bijzondere tapijt om! Het vraagt ook om een beter blog dan dit, dus dat zal ik na de derde keer lezen schrijven. Al is het maar om te onthullen waar dat tapijt nou op slaat.





IETS MET VEREN

korrelsGeplaatst door José do, december 28, 2017 13:55:42

VEREN

Het is mijn streven om zo eens per twee weken een blog te plaatsen. Daar is even de klad in gekomen omdat ik ziek was. Helemaal jofel voel ik me nog niet, maar ik pak voorzichtig de draad weer op, ook de blogdraad. Ik hoop volgend jaar weer heel wat stukjes te plaatsen. Hoop... dat is iets met veren, aldus Emily Dickinson in een gedicht. Ik heb er al eens eerder uit geciteerd. Hier nogmaals een fragment:

Hoop

is dat ding dat veren heeft

en neerstrijkt op de ziel en

z'n liedjes zonder woorden

zingt en nooit stopt

helemaal nooit

hoe hard de wind ook waaien zal

hoe hevig ook de storm




LELYSTAD

korrelsGeplaatst door José do, november 16, 2017 14:42:04

Gisteren was Lelystad jarig. De plaats werd vijftig. Ik ken de stad slechts van het er in de buitenwijken doorheen rijden. Een paar keer per jaar doen wij dat op weg naar en van Texel. Ik geniet altijd van de fraaie straatnamen van de stad ( Juttepeerlaan, Knardijk) én van de borden waarop Lelystad zich presenteert als de plaats met veel natuur en leefruimte. Ik houd erg van ruimte om me heen, ruimte met niet teveel bomen of andere in-de-weg-staanders, ruimte met veel licht en lucht en liefst met wat water in de buurt. Zodoende zeg ik steevast als we in de polder en in de buitenwijken van Lelystad rijden: "Hier kun je mij wel neerpoten." Overigens zeg ik dat ook in Friesland, de kop van Noord-Holland en op Texel. Ik beken: het is veel geschreeuw en weinig wollig resultaat, want ik woon nog steeds in Gelderland dichtbij de bossen. Die momenteel wel heel fraai herfstachtig staan te pronken. Dat wel. Maar terug naar Lelystad... Ik zeg: van harte gefeliciteerd! Hieronder als eerbetoon een selectie van de borden waarvan ik altijd zo geniet. Bij het laatste bord krijg ik sinds kort een vieze smaak in de mond. De plannen met het vliegveld zouden er wel eens voor kunnen zorgen dat ik mijn 'neerpootwens' een paar maanden geleden voor het laatst heb geuit.



MIDDELEEUWEN

korrelsGeplaatst door José wo, november 01, 2017 13:54:47

Ik herlas 'Het woud der verwachting' van Hella S. Haasse. Het gaat over het leven van Charles van Orléans (1394-1465). In april 2012 schreef ik al eens een blog over dit boek. Daarin schreef ik onder meer dat de vergaderingen van de verschillende partijen aan het Franse Hof me erg deden denken aan die van de Europese Unie over de economische crisis en over Griekenland. Die beide crisissen liggen inmiddels achter ons. Erna hebben we de vluchtelingencrisis gekregen en de opvlamming van het nationalisme, zaken waar ook de middeleeuwers in Frankrijk en elders in Europa mee te maken hadden. Het huidige gedoe tussen Spanje en Catalonië zou trouwens ook zo in de tijd van Charles van Orléans kunnen spelen. Zijn we in Europa eigenlijk wel iets opgeschoten sinds de middeleeuwen? Goed, oorlogszuchtige ridders zijn er niet meer, de weinig overgebleven koningshuizen hebben geen macht meer, de feodale samenlevingen zijn verruild voor democratieën, de gewone burger kan lezen en schrijven en mag kiezen en gekozen worden, we hebben goed functionerende natiestaten (hoewel de Catalanen en de Schotten dat anders zien) en we hebben de Europese Unie (waar lang niet iedereen blij mee is), maar het politieke en maatschappelijke gekrakeel doet mij dikwijls denken aan dat van de middeleeuwen. We hebben dan wel moderne verworvenheden als Facebook en Twitter, waar met open vizier gevochten wordt, maar om dat nou vooruitgang te noemen...



DE HERINNERING

korrelsGeplaatst door José za, oktober 21, 2017 17:55:30

Laat ik ook maar een duit in het Jan Wolkerszakje doen dan. Niet door zelf iets over hem te schrijven, maar door een gedicht van hem te plaatsen. Het komt uit de bundel 'Wintervitrines' uit 2003.

----------------------------------------------

DE HERINNERING

Het is zo lang geleden

Dat het vergeten had moeten zijn,

Het is zo vers

Als een voetstap in het gras,

Als rook die wegtrekt uit een open raam,

Dauw die druppelt langs het gewas

Door aarde en stof,

Een gedachte die er niet meer was.

-------------------------------------------------

Het beeld 'Tot hiertoe en niet verder' stond bij de Waddenzee op Texel. Het werd in 2002 vernield door vandalen.





VERTROUWEN

korrelsGeplaatst door José wo, oktober 11, 2017 20:39:05

Er is eindelijk een regeerakkoord. De aanstaande regering vraagt om vertrouwen. Dat denken ze te krijgen van alle normale, gewone Nederlanders. Daar ik hoor er niet bij. Waarom niet? Omdat ik het niet normaal vind dat de BTW verhoogd wordt op eerste levensbehoeften als brood, melk, groente en fruit. Eigenlijk zou op die zaken helemaal geen BTW geheven moeten worden. Doe dat liever op vliegtickets en brandstof voor de luchtvaart. Dat dit niet gebeurt vind ik niet normaal, laat staan gewoon. Wat ik ook niet normaal vind is dat kinderen voortaan het Wilhelmus van buiten moeten leren. Leer ze fatsoenlijk lezen, schrijven en rekenen en betaal hun leerkrachten een goed salaris! Ook niet normaal en gewoon: het immigratiebeleid wordt nóg strenger, voor zorg wordt lang niet voldoende uitgetrokken en mensen met hoge inkomens gaan er meer op vooruit dan die met lage inkomens. Tenslotte: er worden wat groene maatregelen genomen, maar bij lange na niet genoeg. Dus nee, meneer Rutte en collega's, mijn vertrouwen krijgen jullie niet.




VLIEGERTOUW

korrelsGeplaatst door José ma, oktober 02, 2017 18:20:43

Op Texel onderga ik altijd een zekere verdubbeling. Het eiland is zowel het terrein om mij heen als de kaart ervan in mijn hoofd. Ikzelf bevind mij zowel in dat terrein als op die kaart. Alsof ik mij hoog in de lucht meevoer aan een vliegertouw.*

Wat mooi gezegd is dit! Jammer dat ík niet zo mooi kan schrijven. Maar ik win dan ook geen prijs. Hij wel. Hij is Koos van Zomeren. Hem is de eerste Jan Wolkers Oevreprijs toegekend. Volkomen terecht! Alleen al voor zijn verzamelbundel Alle vogels verdient hij deze prijs. Maar hij heeft meer in zijn mars dan over vogels schrijven. Ik ben het helemaal eens met Caspar Janssen, die vandaag in zijn column in De Volkskrant schrijft dat wat hem betreft Koos van Zomeren ook de P.C. Hooft-prijs verdient, omdat hij meer is dan natuurschrijver. Dat zou nog eens een mooie verdubbeling opleveren. Daar komt geen vliegertouw aan te pas.

* Klein kanoetenboekje, pagina 49





« VorigeVolgende »