zandkorrels

zandkorrels

Lezen, schrijven, observeren.

Ik wil zandkorrels, steentjes en rotsblokken taal rondstrooien.

DE HERINNERING

korrelsGeplaatst door José za, oktober 21, 2017 17:55:30

Laat ik ook maar een duit in het Jan Wolkerszakje doen dan. Niet door zelf iets over hem te schrijven, maar door een gedicht van hem te plaatsen. Het komt uit de bundel 'Wintervitrines' uit 2003.

----------------------------------------------

DE HERINNERING

Het is zo lang geleden

Dat het vergeten had moeten zijn,

Het is zo vers

Als een voetstap in het gras,

Als rook die wegtrekt uit een open raam,

Dauw die druppelt langs het gewas

Door aarde en stof,

Een gedachte die er niet meer was.

-------------------------------------------------

Het beeld 'Tot hiertoe en niet verder' stond bij de Waddenzee op Texel. Het werd in 2002 vernield door vandalen.





VERTROUWEN

korrelsGeplaatst door José wo, oktober 11, 2017 20:39:05

Er is eindelijk een regeerakkoord. De aanstaande regering vraagt om vertrouwen. Dat denken ze te krijgen van alle normale, gewone Nederlanders. Daar ik hoor er niet bij. Waarom niet? Omdat ik het niet normaal vind dat de BTW verhoogd wordt op eerste levensbehoeften als brood, melk, groente en fruit. Eigenlijk zou op die zaken helemaal geen BTW geheven moeten worden. Doe dat liever op vliegtickets en brandstof voor de luchtvaart. Dat dit niet gebeurt vind ik niet normaal, laat staan gewoon. Wat ik ook niet normaal vind is dat kinderen voortaan het Wilhelmus van buiten moeten leren. Leer ze fatsoenlijk lezen, schrijven en rekenen en betaal hun leerkrachten een goed salaris! Ook niet normaal en gewoon: het immigratiebeleid wordt nóg strenger, voor zorg wordt lang niet voldoende uitgetrokken en mensen met hoge inkomens gaan er meer op vooruit dan die met lage inkomens. Tenslotte: er worden wat groene maatregelen genomen, maar bij lange na niet genoeg. Dus nee, meneer Rutte en collega's, mijn vertrouwen krijgen jullie niet.




VLIEGERTOUW

korrelsGeplaatst door José ma, oktober 02, 2017 18:20:43

Op Texel onderga ik altijd een zekere verdubbeling. Het eiland is zowel het terrein om mij heen als de kaart ervan in mijn hoofd. Ikzelf bevind mij zowel in dat terrein als op die kaart. Alsof ik mij hoog in de lucht meevoer aan een vliegertouw.*

Wat mooi gezegd is dit! Jammer dat ík niet zo mooi kan schrijven. Maar ik win dan ook geen prijs. Hij wel. Hij is Koos van Zomeren. Hem is de eerste Jan Wolkers Oevreprijs toegekend. Volkomen terecht! Alleen al voor zijn verzamelbundel Alle vogels verdient hij deze prijs. Maar hij heeft meer in zijn mars dan over vogels schrijven. Ik ben het helemaal eens met Caspar Janssen, die vandaag in zijn column in De Volkskrant schrijft dat wat hem betreft Koos van Zomeren ook de P.C. Hooft-prijs verdient, omdat hij meer is dan natuurschrijver. Dat zou nog eens een mooie verdubbeling opleveren. Daar komt geen vliegertouw aan te pas.

* Klein kanoetenboekje, pagina 49





ANGELA

korrelsGeplaatst door José zo, september 17, 2017 14:44:10

Schrijf een gedicht over iemand die je bewondert. Aldus een opdracht van de schrijfgroep in januari j.l. Ik schreef een rap over/aan Angela Merkel. Hieronder een licht aangepaste versie.

RESPECT


We leven in een tijd

van oorlog haat en nijd

van Kim Assad IS

vluchtelingencrisis

van Poetin en Trump

Erdogan en Wilders

dikke onderbuiken

angst onzekerheid

waar moet het toch heen

met de wereld

met de wereld, met de wereld, yeah…

------------------------------

ik droom

ik ben acht jaar

ik ben bijna jarig

en wil als cadeau

een huis een straat een dorp

provincie land Europa

wereld en heelal

zonder haat en nijd

oorlog en racisme

vol humor jolijt

en medemenselijkheid

geef jij me dat, oma

nee kind, ik niet

op de hele wereld is maar

één vrouw die dat kan

Vrouw Holle zeker, oma

nee kind, die niet

maar Frau Merkel wel

maar Frau Merkel wel, maar Frau Merkel wel, yeah…

-------------------------------

Angela, ik vind jou top

je bent een super mens

in jou zit saamgebald

wat ik voor een leider wens

wir schaffen das

gaf moed gaf hoop

andere leiders dacht ik

zouden zeker volgen

maaaaar helaas

zij blaten populisten na

populisten na, populisten na, yeah…

------------------------

ik ben blij dat jij

anders dacht

niet enkel smacht

naar macht Angela

respect, yeah…

ondanks weerstand

sta jij pal

ze maken jou

de kop niet mal

de kop niet mal, de kop niet mal, yeah…

--------------------------

wir schaffen dassig

bouwde jij een

brug van verzoening

maar vanuit het midden

en van rechts en links

wordt er aan gezaagd

rukt betonrot op

dankzij jou blijft

de fundering in stand

je regeert met zachte

soms met harde hand

terrorisme en criminaliteit

dwongen je tot een

wir schaffen das light

maar je brug staat pal

staat pal, staat pal, yeah…

-------------------------------

in 2017 verkiezingsjaar

stonden LA Pen

en Wilders klaar

ze redden het niet

maar tot mijn verdriet

zet Macron geen stap

blijft Rutte slappe hap

alleen jij Angela

kunt Europa behoeden

voor ondergang tweespalt

racisme en haat

jij kunt het doen

jij kunt het doen, jij kunt het doen, yeah…

----------------------

ik dank je, Angela

voor je standvastigheid

je hart je verstand

ik wens je veel

wijsheid sterkte en geduld

en een verstandig volk

dat ze jou moge kiezen

want jij kunt het doen

maar alleen met hún hulp

alleen met hún hulp, alleen met hún hulp, yeah…

------------------------

ik ben zesenzestig

en wil als cadeau

een huis een straat een dorp

provincie land Europa

wereld en heelal

zonder haat en nijd

oorlog en racisme

vol humor jolijt

en medemenselijkheid

wie kan me dat geven

nee Vrouw Holle niet

maar Frau Merkel wel

maar Frau Merkel wel, maar Frau Merkel wel,

yeah yeah yeah … respect!

---------------------------







POËZIE IS OVERAL

korrelsGeplaatst door José do, september 14, 2017 17:45:13

Borstenpoëzie*

That's what became of me

Cést moi

It's all about me

Happy days

Au bord de la mer

Harley Davidson



*gespot op in strakke t-shirts gehulde borsten in het Rijnstate Ziekenhuis en in het UMC in Utrecht




ONBEKOMMERDHEID

korrelsGeplaatst door José ma, augustus 21, 2017 20:00:16

Vanwege pijnlijke handen ben ik momenteel niet goed in staat om te schrijven en te typen. Daarom is hier een verhaal uit mijn voorraad. Ik schreef het in 2014 voor een opdracht van de schrijfgroep.

STREVEN NAAR ONBEKOMMERDHEID.

Sporten…je kunt geen krant openslaan, geen radio of tv aanzetten, of je wordt gemaand te gaan bewegen. Een gezond en mooi lichaam zal je deel zijn. Gevolg is sportverdwazing op grote schaal. Vooral (jong)gepensioneerden lijden eraan. Deze vrije-uitloop-ouderen reageren met verbijstering wanneer een medemens zijn tijd verdoet met lezen, muziek luisteren of zelfs met helemaal nietsdoen. De ledige mens wordt gemaand te gaan bewegen, al is het maar om een spoedige dood te voorkomen. Maar is al dit bewegen wel zo gezond? Wordt het belang van sporten niet overschat?

---Misschien heeft zo iemand last van een ogenschijnlijke driestheid, wil hij laten zien dat hij niet bang is, heeft hij de behoefte om jong te schijnen, is hij op de vlucht voor het ledige leven dat hij leidt, een leven waarin zijn talenten niet benut worden. Zeker kan ledigheid zich ook bij hem uiten in onbekommerd gedrag. Maar vooral sedert lichaamsbeweging zo in zwang is, heeft ledigheid een sportieve vorm gekregen, die tot uiting komt in een opgewonden levendigheid, die verveling de tijd noch de gelegenheid lijkt te laten om toe te slaan. Dit gaat ten koste van de onbekommerdheid.---

Aldus Marcel Proust (deels geparafraseerd en hertaald) in ‘Op zoek naar de verloren tijd’.

Met ledigheid bedoelt Proust nietsdoen en niet luiheid, zoals het in het Calvinistische Nederland meestal wordt geduid. Onbekommerdheid (onbezorgdheid) moet worden geïnterpreteerd als (emotionele) stabiliteit. Driestheid (onbesuisdheid) staat haaks op ledigheid en onbekommerdheid.

Proust merkte 100 jaar geleden sportverdwazing op binnen de gegoede kringen in Frankrijk. Heden ten dage is dit verschijnsel wijdverbreid.

Natuurlijk is het van belang dat een mens beweegt, maar dat kan ook rustig en met mate. Wandelen, tuinieren, naar huis of school fietsen, lopend een halfje brood halen…allemaal prima manieren om lichaam en geest gezond te houden. Ook nu en dan sporten, al dan niet in teamverband, is gezond en plezierig om te doen. Wanneer iemand echter alleen maar fysiek actief is en ook hiernaast geen rust kan vinden, gaat dit ten koste van zijn onbekommerdheid en dus van zijn algemeen welbevinden. Veel mensen zoeken rust en stabiliteit in meditatie, mindfulness of yoga. Ook bij deze activiteiten (!) is het zaak maat te houden en niet verdwaasd bezig te zijn.

Te veel van hot naar haar rennen, te veel bewegen, te veel bezig zijn leiden tot onrust, waardoor iemands algehele gezondheid wordt aangetast. Ledigheid leidt tot rust en emotionele stabiliteit en zodoende tot fysieke en mentale stabiliteit. In plaats van alle oproepen tot bewegen zou veel meer de nadruk moeten liggen op het streven naar onbekommerdheid. Volkomen onbekommerd leven lukt maar weinigen. Het is van belang dat de mens zich nu en dan overgeeft aan ledigheid, aan verveling, aan het verstand op nul en de blik op oneindig. De onbekommerdheid die dan wordt bereikt, komt niet alleen het individu, maar de hele samenleving ten goede.



VECHTEN OM WINDMOLENS

korrelsGeplaatst door José za, augustus 05, 2017 19:51:51

Literatuur is de theorie van de praktijk, schrijft Juli Zeh in Briefroman. Ook zegt ze: in romans worden thema's behandeld die in het dagelijks leven voorkomen.

Zo begon ik onlangs een blog. Dat de stelling klopt, bewijst de schrijfster in haar nieuwste roman 'Ons soort mensen'. Hierin voert ze een aantal bewoners op in het (fictieve) dorp Unterleuten in het voormalige Oost-Duitsland. In Unterleuten leest men geen krant, kijkt men amper tv, interesseert het niemand wat er in Berlijn bedisseld wordt en regelt men conflictsituaties zonder tussenkomst van de politie. Bij het dorp ligt een natuurgebied waar de in West-Europa spaarzaam voorkomende kemphaan broedt.

Kemphanen, dat worden de bewoners ook als er van overheidswege besloten wordt dat er tien windmolens geplaatst zullen worden in Unterleuten. Het plan wordt met zeer gemengde gevoelens ontvangen. De meerderheid is tegen. Zelfs voorstanders van windenergie hebben bedenkingen, enerzijds vanwege de onrust die het voor de kemphanen veroorzaakt en anderzijds vanwege het not in my back yard-principe. Als echter blijkt dat het flink wat oplevert als de molens op iemands grond komen te staan, zijn tegenstanders plotsklaps voorstanders en grijpen anderen hun kans om wat grond tegen veel geld aan zo'n nieuwe windmolengelovige te verkopen. Er ontstaan de nodige vetes en intriges, die verweven raken met oud zeer dat nooit goed is opgehelderd en uitgepraat.

'Ons soort mensen' bevat bijna 700 bladzijden. In 62 hoofdstukken voert Juli Zeh tien hoofdpersonen op. Ieder hoofdstuk wisselt van perspectief, terwijl het verhaal doorloopt. Door deze vertelvorm kruip je in het hoofd van de tien personages. Mensen die je op het eerste gezicht onsympathiek vindt, blijken mee te vallen als je ze beter leert kennen en vice versa. Maar dat gevoel kan ook zo weer omkeren, enzovoort, enzovoort.

In Unterleuten leiden de spanningen uiteindelijk tot een paar dramatische gebeurtenissen. Een journaliste die hierover iets leest op Spiegel Online gaat op onderzoek uit. Ze komt veel te weten, maar tot de kern komt ze niet. Ze concludeert: "Als ik iets geleerd heb in Unterleuten, dan is het wel dat ieder mens in een eigen universum leeft waarin hij van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat gelijk heeft." En zo zijn we terug bij de eerste twee zinnen van mijn blog...

plattegrond van de website die Juli Zeh ontwierp voor Unterleuten www.unterleuten.de



POPPY

korrelsGeplaatst door José wo, juli 26, 2017 17:34:13

Ik ben dol op de advertentieverhaaltjes van Wageningen University & Research oftewel WUR. WUR draagt volgens eigen zeggen bij aan mens-, dier- en plantwelzijn en doet ook aan klimaatbeleid. Allemaal mooie zaken, die mede door hen zijn afgebroken toen ze zich nog Landbouwuniversiteit noemden. Dat maakt me wat argwanend over hun hedendaagse goede bedoelingen, maar ik geef ze het voordeel van de twijfel. Onlangs had hun verhaaltje als spannende titel 'Verborgen bomenleven'. Bomen, zo vertelde WUR, zijn belangrijk voor ons klimaat; weersextremen zouden wel eens invloed kunnen hebben op hun welbevinden. Ik keek er van op en wilde er meer van weten. Gelukkig wilden ze dat in Wageningen ook. De slimmeriken stuurden vorig jaar wat brainstormtweets rond en er kwam een puik idee uit de hoge tweethoed: we lanceren in navolging van de Belgen en de Duitsers een twitterboom oftewel een twittertree! Yeah! Er werd een populier in Wageningen bereid gevonden wat apparatuur aan en in zich te laten bevestigen teneinde verslag te doen van zijn gevoelsleven. De populier, ik noem hem Poppy, tweet als hij actief is op watertransport- dan wel groeigebied en ook wanneer hij zich gestrest voelt ten gevolge van watertekort. Ze hebben bij WUR al veel opgestoken van zijn tweets. Zo weten ze nu dat de groei van bomen veel dynamischer verloopt dan ze ooit hadden vermoed. Goh! Ze hopen door Poppy veel kennis op te doen over het aanpassingsvermogen van bomen aan veranderende weersomstandigheden. Ze eindigen hun stukje met: 'ook zo draagt Wageningen bij aan klimaatbeleid'. De goedzakken toch...

Nieuwsgierig naar de tweets van Poppy? Kijk op https://twitter.com/treewatchwur Ter introductie zegt de boom daar over zichzelf: "I am the huge (popular) poplar tree (Ø = 95.8 cm) standing near the café The Spot in Orion at the Wageningen Campus in the Netherlands." Dus wie Poppy wil gaan knuffelen, weet waar hij moet wezen.

Overigens is Poppy nog niet te vinden op Facebook. Daar kun je wel zijn vriend Berry de Boom vinden. Berry is een plataan uit 1880; hij staat in Deventer. Hij heeft een prachtige selfie geplaatst op zijn fb-site en hij heeft bijna tweehonderd vrienden. Bij de botanische tuinen in Nederland waren ze een beetje jaloers op al dit moderne geboom. Daarom ontwikkelden zij onlangs een app waarmee je kunt chatten met hun bomen. Moet je wel bij ze langs komen, wat een beetje primitief is. Poppy en Berry lachen daar stilletjes om in hun twijgjes.




« VorigeVolgende »