zandkorrels

zandkorrels

Lezen, schrijven, observeren.

Ik wil zandkorrels, steentjes en rotsblokken taal rondstrooien.

BALANCEREN

korrelsGeplaatst door José za, maart 04, 2017 18:10:33

Balancing act, zo heet het schilderij van Sarah Siltala dat de cover siert van 'Vaak ben ik gelukkig', de nieuwste roman van Jens Christian Grondahl. Er had geen betere illustratie gekozen kunnen worden, want balanceren doet (moet) vertelster Ellinor haar hele leven.

Als Ellinor en haar man Henning op wintersportvakantie zijn met hun vrienden Anna en Georg, komen Anna en Henning om in een lawine. Ellinor trekt daarna steeds meer met Georg op en gaat uiteindelijk met hem (en zijn jonge kinderen) samenwonen. Als Georg tientallen jaren later overlijdt, kijkt Ellinor terug op haar leven. Ze schrijft een lange brief aan Anna. Hoewel Anna die niet kan lezen, vindt Ellinor de brief zinvol, want: "De woorden moeten tot iemand gericht worden", waarna ze toelicht waarom ze zich uitgerekend tot Anna wendt: "Ik zou hier niet zitten vertellen als jij het niet was, als ik het niet was. Maar jij bent het, jij bent het altijd geweest en ik wil je graag vertellen over..." (p 97)

Behalve over rouw, liefde en verraad gaat de roman over een geheim dat Ellinor haar hele leven heeft meegedragen en over de eruit voortvloeiende schaamte. Door dat geheim, dat te maken heeft met haar moeder, heeft ze zich nooit goed genoeg gevoeld. Ze was altijd op haar hoede, de schaamte volgde haar doorlopend: "Die volgde me als een opdringerige hond zonder baasje. Niemand is trouwer geweest dan mijn zelfbedachte hond en niemand kent mij beter."(p 123)

Aan het eind van haar brief voelt Ellinor dat Anna die "als een vogel in de vertakkingen in haar hoofd fladdert" haar vraagt waarom ze nooit is gaan zoeken naar één onopgelost aspect in haar leven. Ze antwoordt dat het resultaat van die zoektocht niet zou hebben uitgemaakt, omdat niets in het leven er meer toe doet dan de liefde tussen twee mensen.

'Vaak ben ik gelukkig' telt slechts 151 pagina's, niet veel voor een roman. Maar wát een inhoud! Wát een niveau! Ik ben Grondahlfan en heb al veel moois van hem gelezen, maar met deze roman heeft hij mijns inziens zichzelf overtroffen. Ik heb het boek na lezing meteen nóg een keer gelezen. Ik realiseer me dat de vorige alinea van dit blog wat vaag is, om niet te zeggen cryptisch. Dit komt doordat het lastig balanceren is als je de plot van een roman niet wilt prijs geven. Ik wilde niets verklappen, omdat ik hoop (aanneem) dat de lezers van mijn blog dit boek onmiddellijk aanschaffen en gaan lezen.