zandkorrels

zandkorrels

Lezen, schrijven, observeren.

Ik wil zandkorrels, steentjes en rotsblokken taal rondstrooien.

VECHTEN OM WINDMOLENS

korrelsGeplaatst door José za, augustus 05, 2017 19:51:51

Literatuur is de theorie van de praktijk, schrijft Juli Zeh in Briefroman. Ook zegt ze: in romans worden thema's behandeld die in het dagelijks leven voorkomen.

Zo begon ik onlangs een blog. Dat de stelling klopt, bewijst de schrijfster in haar nieuwste roman 'Ons soort mensen'. Hierin voert ze een aantal bewoners op in het (fictieve) dorp Unterleuten in het voormalige Oost-Duitsland. In Unterleuten leest men geen krant, kijkt men amper tv, interesseert het niemand wat er in Berlijn bedisseld wordt en regelt men conflictsituaties zonder tussenkomst van de politie. Bij het dorp ligt een natuurgebied waar de in West-Europa spaarzaam voorkomende kemphaan broedt.

Kemphanen, dat worden de bewoners ook als er van overheidswege besloten wordt dat er tien windmolens geplaatst zullen worden in Unterleuten. Het plan wordt met zeer gemengde gevoelens ontvangen. De meerderheid is tegen. Zelfs voorstanders van windenergie hebben bedenkingen, enerzijds vanwege de onrust die het voor de kemphanen veroorzaakt en anderzijds vanwege het not in my back yard-principe. Als echter blijkt dat het flink wat oplevert als de molens op iemands grond komen te staan, zijn tegenstanders plotsklaps voorstanders en grijpen anderen hun kans om wat grond tegen veel geld aan zo'n nieuwe windmolengelovige te verkopen. Er ontstaan de nodige vetes en intriges, die verweven raken met oud zeer dat nooit goed is opgehelderd en uitgepraat.

'Ons soort mensen' bevat bijna 700 bladzijden. In 62 hoofdstukken voert Juli Zeh tien hoofdpersonen op. Ieder hoofdstuk wisselt van perspectief, terwijl het verhaal doorloopt. Door deze vertelvorm kruip je in het hoofd van de tien personages. Mensen die je op het eerste gezicht onsympathiek vindt, blijken mee te vallen als je ze beter leert kennen en vice versa. Maar dat gevoel kan ook zo weer omkeren, enzovoort, enzovoort.

In Unterleuten leiden de spanningen uiteindelijk tot een paar dramatische gebeurtenissen. Een journaliste die hierover iets leest op Spiegel Online gaat op onderzoek uit. Ze komt veel te weten, maar tot de kern komt ze niet. Ze concludeert: "Als ik iets geleerd heb in Unterleuten, dan is het wel dat ieder mens in een eigen universum leeft waarin hij van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat gelijk heeft." En zo zijn we terug bij de eerste twee zinnen van mijn blog...

plattegrond van de website die Juli Zeh ontwierp voor Unterleuten www.unterleuten.de